Lord Simon MacGrant’s holiday; 5 dagen in Schotland (27 februari – 4 maart 2011).

Ik ben gisteren teruggekeerd van een korte vakantie in Edinburgh. Het was fantastisch. Hier is het verslag.

Eddinburrhwwwro..

De Britten spreken het ongeveer uit als “Eddinburrhwwro” of zoiets. Ik vroeg mij openlijk af waarom ze een stad Edinburgh, met een g dus, noemen als ze het zelf niet kunnen uitspreken. In Schotland (en ook in Engeland) spreken ze zoals bekend de t vaak ook niet of nauwelijks uit. Zoals in: “you come to see a wee bi’ of Sco’tland ai”. ‘Wee’ is Schots voor klein. Ze gebruiken het constant. En ‘ai’ is in dit geval gewoon een stopwoordje. Meestal betekent het ‘ja’.

De stad is verdeeld in het middeleeuwse Old Town en het 18e/19e eeuwse New Town. Een van de bijnamen van Edinburgh is Auld Reekie, dat ‘ouwe stinkerd’ betekent. Dat heeft te maken met de menselijke en dierlijke excrementen en resten van publieke executies die in vroegere tijden in de straten van de Old Town werden gegooid. Dat was gelukkig lang voordat ik er arriveerde. Wel werd ik getrakteerd op deze heerlijke horrorverhalen bij elke stadstoer die ik heb genoten.

Bijvoorbeeld op maandag had ik zo’n ultra-toeristische stadstoer gedaan in een bus met open dak. Dat die bus een open dak had is een mooi voorbeeld van het Schotse optimisme. Alleen deze week kwam het toevallig goed van pas. Ik had dus veel geluk met het weer. Wel moet gezegd worden dat het toch behoorlijk fris was boven op die bus. Ondertussen kon je met een koptelefoon luisteren naar een begeleidend verhaal. Daarbij kon je ook kiezen voor de “horrible histories tour”, met gruwelijke edoch vermakelijke oude verhalen. Na afloop van de rondrit vroeg de buschauffeur aan me hoe ik het vond en ik zei “horrible” en glimlachte naar de goede man.

Budget Backpackers

Ik verbleef in een jeugdherberg op een poepworp afstand van Edinburgh Castle. Het heette Budget Backpackers. Elke avond organiseerden ze een pub crawl, oftewel een kroegentocht, met een zeer internationaal gezelschap. Er waren ontzettend veel kroegen om uit te kiezen, dus dat zat wel goed. Ik ben drie keer met de jongelui mee geweest op zo’n pub crawl en telkens was ik de enige Hollander. Dat maakte mij weer extra speciaal.

Rugby in de pub

Op zondagmiddag, vlak nadat ik in Edinburgh was gearriveerd, ben ik direct de pub ingedoken. Het was druk joh! Dat kwam omdat Schotland tegen Ierland speelde in het 6-landen-rugbykampioenschap (Six Nations Cup). De wedstrijd werd gespeeld in Murrayfield Stadium, een stadion in Edinburgh waar ik even daarvoor nog langsgereden was met een bus. Dit is een rugbyklassieker waarvan ik de sfeer wilde proeven. Welnu, het smaakte naar 3 pints of Guinness. Verder vind ik de sport stiekem wel een beetje saai.

Er was een heuse invasie (en enkele uren later een exodus) van dronken Ieren in de stad. Heerlijk simpel volk. Met een paar van hen heb ik de bovengenoemde drie halve-literpinten Guinness gedronken in een pub. Ze dronken omdat Ierland won. Als Ierland zou verliezen zouden ze het overigens op dezelfde manier verwerken. Het maakte dus eigenlijk niet uit. Ook leuk: ik vertelde aan een van de Ieren dat ik uit Nederland kwam. Hij zei: “Ai Holland, I would have cheered for you guys in the world cup final [voetbal], if you weren’t such cheeky bastards”. Mooi is dat.

Overigens zijn de pubs ook doordeweeks de hele dag bevolkt. De mensen zijn blijkbaar heel sportief, ze kijken immers de hele dag naar sport op de tv. Ondertussen staat de biertap altijd open en er is meestal live muziek. Drinken doet men overdag. Om 1:00 ‘s nachts gaan de kroegen dicht. Maar dan kun je nog wel naar de clubs (discotheken) gaan. Tenminste, als je dan nog kan lopen. Kruipen naar een volgende toko kan ook, getuige de naam pub crawl.

Scotch

Ik ben onder meer naar The Scotch Whisky Experience (vlakbij Edinburgh Castle) geweest. Niet dat ik veel met whisky heb, maar ik vind het geblaat eromheen prachtig. Het begon met een rondrit in een wagentje als in Carnaval Festival in de Efteling (je weet wel, van dat muziekje dat de rest van de maand in je kop blijft zitten), waarbij het proces van distilleren op een onderhoudende wijze werd uitgelegd.  En daarna mocht je (deels letterlijk) nog wat rondsnuffelen in het gebouw.

The Highlands

Op woensdag ben ik op een bustocht naar de Schotse Hooglanden geweest met Haggis Adventure Tours, “Wild & Sexy Ik kan er niets aan doen, dat laatste stond op de bus. Een andere Highlands-touroperator adverteerde met “Monsters, Mountains & Massacres”. Ik vond “Wild & Sexy” net iets aantrekkelijker klinken.

De Schotse buschauffeur en gids noemde zichzelf Wee Andy (kleine Andy). Hij vertelde onderweg een paar mooie en grappige verhalen. Hij vertelde onder meer: “Here in Sco’land we never have rain.. We only have liquid sunshine”. Dat is pas Schots eufemisme. Ik heb overigens geen druppel ‘liquid sunshine’ gezien in die vijf dagen. Dat was pure mazzel.

Het Monster van Loch Ness aan de haak geslagen

De tour leidde naar Loch Ness alwaar we een rustig boottochtje zouden gaan maken. Dat was wel aardig. Jammer alleen dat telkens als je een foto van het water wilde nemen, dan sprong Nessie (dat is het koosnaampje voor het Monster van Loch Ness) ervoor.  Ze wilde gewoon aandacht denk ik. Maar na vijf maal de boot te hebben geramd – waardoor het bijzonder lastig was om geen whisky te morsen – werd het een wee bit irritant.

Ik gooide een hengel uit en voor ik het wist had ik Nessie aan de haak geslagen. De kapitein vond het echter niet in de haak. Hij wilde het monster niet aan boord omdat de boot dan zou zinken. Ik heb Nessie dus verder niet aan boord genomen, maar weer netjes teruggegooid. Natuurlijk wel nadat ik het haakje uit haar bek had gehaald. Anders is het zielig. Enfin, de meeste foto’s moest ik verwijderen omdat mijn geheugenkaartje anders vol kwam te zitten, maar hierboven zie je toch nog een kiekje van Nessie.

Ik heb uiteindelijk wel een monster van Loch Ness genomen. In een reageerbuisje, voor wetenschappelijk onderzoek. Maar dat is wat anders.

Op de boot heb ik ook een fles bier gedronken, genoemd naar een echte Schotse traditie. Het bier heette namelijk Sheepshaggers. Op de achtergrond van de foto rechts zie je overigens Nessie weer. Kun je nagaan hoe aandachtslustig ze was.

Schots voer: een gefrituurde Marsreep en een Mac Haggis

Gefrituurde Marsen

Schotland staat niet bekend om haar culinaire kwaliteiten. Maar omdat ik er toch was, heb ik wel gezocht naar de plaatselijke keuken. Ik vond vooral veel snackbarren waar men kennelijk wilde aantonen dat men ALLES kan frituren. [Weet u iets dat onmogelijk gefrituurd en genuttigd kan worden door de Schotten? Plaats uw antwoord dan hieronder en win een reactie van mij!] Ik heb onder meer twee gefrituurde Mars®repen (“Double battered Mars bar”) met extra chocoladesaus gegeten, omdat meerdere mensen het mij hadden aangeraden. En het was inderdaad niet heel slecht. Maar twee was te veel, en eigenlijk was één ook al te veel. Maar allez, groente is lastiger te vinden in Schotland.

Uiteindelijk heb ik een echt Schots restaurant gevonden. Althans, ik vermoed dat het Schots was want het heette: ‘MacDonald’s’ (van de MacDonald Clan denk ik). Ik heb nog naar een Mac Haggis gevraagd met het argument “but First I need the guts..”.  Om dit grapje even uit te leggen: ‘guts’ is Engels voor ingewanden, maar ook voor lef. Haggis is een Schots gerecht met de ingewanden van een schaap. Je hebt lef nodig om er aan te beginnen. Dus vandaar.

Hoogstaand stand-up comedy!

Op donderdagavond ben ik naar een stand-up comedy club geweest genaamd The Stand (thestand.co.uk). Het was een topavond vol hilarische Britse humor. Het publiek bestond uit Schotten, veel Engelse toeristen en een Hollander (ik). En of dat al niet mooi genoeg was, de hilarische vrouwelijke MC (50+) zei vanaf het podium dat ze mij een lekker ding vond. Ze was vast geen echte Schotse, want ze had kennelijk smaak.

Die nacht heb ik nog een pint gedronken met Lord MacFronkels (Frank Van der Linden, een dispuutsgenoot die net aan was gekomen in Edinburgh voor een ‘studiereis’ van Geschiedkunde). Onze samenkomst berustte op puur toeval. Zie hier.

Thuis

Tevreden ging ik de volgende dag naar huis. Ik heb genoten van Edinburrhwwro en The Highlands, ai. Hier rechts ziet u een William Wallace (Mel Gibson) look-alike in het Salvatorshof te Leiden. Zie hier nog een aantal foto’s. Cheers.

Door: Lord Simon MacGrant, van de MacGrant Clan uit Brabant. Geschreven op 5 maart 2011 te Leiden.

Update: een week later heb ik, op een vrij studentikoze manier, mijn vriendjes vertelt over mijn reisje naar Edinburgh. Zie de foto hier links. Het is natuurlijk allemaal ‘(Sijmen) Grootspraak’ (of ‘MacGrant speech’), maar dat mocht de pret niet drukken.