Post

(Beetje saaie, doch essentiële) inleiding.

Vandaag, dinsdag 16 november 2010, is er nauwelijks post bezorgd omdat de postbodes van TNT Post zelf bezorgd zijn. Ze maken zich zorgen over hun baan. TNT moet namelijk – door de privatisering van de postmarkt en het daaruit voortvloeiende concurrentieslagveld – heel veel vaste postbodes ontslaan, om in plaats daarvan goedkope uitzendkrachten aan te nemen voor deeltijdwerk. En er is ook steeds minder post. Nog even en we leven in een post-postbode tijdperk.

Ik ben zo’n pipo die (voor een paar schamele Euri) voor een paar maanden is aangenomen als postbezorger.  Ik heb zojuist gewoon de post bezorgd in Leiden, ondanks de staking. Ik deed zelfs een extra wijk omdat mijn baas dat aan mij vroeg. Anders blijft er te veel liggen voor morgen. De wereld draait immers gewoon door.

Pizza’s erbij doen? 

Ik zou wel graag wat extra centjes verdienen. Ik kan wellicht proberen om de postbezorging te combineren met het bezorgen van (koude) pizza’s. Als ze van tevoren betaald worden, prop ik ze met liefde door de brievenbussen. Bij kleine brievenbussen eet ik de korstjes er wel eerst van af en/of dan maak ik er gratis compacte Calzones van.

De Goedpostbodeman

Ik bezorgde onder meer bij een zorginstelling. Ze maakten zich veel zorgen of de post vandaag zou komen. (Maar tegelijkertijd: zorgen, dat is waar ze het beste in zijn. Ieder z’n vak natuurlijk). Zelden voelde ik mij zo gewaardeerd als vandaag. Ik werd warm onthaald als ware ik de Goedheiligman zelve. Andere mensen hadden hun schoen achter de brievenbus gezet in de hoop dat de Goedpostbodeman er toch nog iets in zou gooien, terwijl ze zongen “zou de goede postbode wel komen, nu hij zijn ontslag zo lelijk vindt?” Ik moest vrij veel pakjes bezorgen vandaag. Ik besloot om ze maar niet door de schoorsteen, maar wel door de brievenbus te gooien.

Postkabouters

Verbaasde mensen zeiden de hele tijd tegen mij “moet je niet staken?” en een keer “ben je voor jezelf begonnen?” Op een gegeven moment zei ik dat de kaboutertjes de post vandaag verzorgen, aangezien de grote mensen staken. Daarmee heb ik mijzelf meteen tot kabouter benoemd. Hierop zei een volwassen man in een tuintje de onvergetelijke woorden: “gaan ze jullie dan niet doodschieten?” Ik weet het, ik maak veel grapjes, maar dit was echt!

Postbezorger zijn

Postbezorger zijn is op zich een mooi beroep. Al zijn er wat ongemakken inherent aan het vak. Mijn oranje fietstassen hebben stalen randen. Regelmatig knal ik er met mijn kuit tegenaan als ik mij van de stoep moet afzetten. Zeker in het begin had ik daar veel last van. Ik heb hierdoor een aantal blauwe plekken, met de nadruk op ‘auw’. Verder zijn er natuurlijk wind ende regen, doorweekte kleren en dito post, blaffende honden en dito mensen, roestige brievenbussen en vage adressen en – met stip op één (paddenstoel) – bol.comkabouters* die niet open doen; lees hieronder. Het hoort er allemaal bij. Hiernaast ziet u het fotografisch bewijs van mijn postbezorgersschap. Let op de karakteristieke elastiekjes aan het stuur.

* Bol.comkabouters: personen met hele kleine brievenbussen die graag grote dingen via internet bestellen.

Groeten van Postbode Sijm

P.S.: Heerlijk avondje is gekomen. Vanavond ga ik met de buurman naar een optreden van Henry van Loon in de Toomler te Amsterdam. En morgen (woensdag 17 november) treed ik zelf op in de Toomler! Het is heus. Komt dat zien.