Een ouderwets treinreisje naar Antwerpen.

Vroeger reisde men in de Lage Landen louter met de lagesnelheidstrein van A naar B. Uit onderzoek was echter gebleken dat door redelijke snelheid aan te houden, de melk van de koeien in de weilanden slechts een beetje zuur werd. Voor de karnemelk- en yoghurtproductie was dat geen probleem. Dus vanaf dat moment werden redelijkesnelheidstreinen ook toegestaan. Maar het moest niet gekker worden. Treinverkeer met een hogere snelheid zal geheid tot hoofdpijn leiden”, waarschuwde de voorzitter van Stichting Stop de Supersnelle Trein.

DSC00561 - kopie Toentertijd moest men voor binnenlandse treinreizen op elk station (bij een machine of aan een loket) een papieren plaatsbewijs bemachtigen, welke men op verzoek aan de conducteur diende te tonen. Voor internationale reizen hebben ze nog steeds zo’n ouderwets systeem. Uit nostalgische overwegingen, denk ik. Woensdag ben ik – op nostalgische wijze – met de trein van Leiden naar Antwerpen gereden, om acht minuten grapjes te maken op een podium. Een Nederlandse redelijkesnelheidstrein bracht mij van Leiden naar Roosendaal. Daar stond een Belgische lagesnelheidstrein klaar voor het laatste eindje naar Antwerpen. Ik kon op hetzelfde kaartje mee met deze roestige machine. De bijpassende conducteur droeg een pet en een snor, zoals het hoort. Rustig boemelde de trein van het ene Vlaamse gehucht naar het andere. Zo stond hij onder meer stil bij de treinhalte van Kijkuit, bij Kalmthout. Stations kun je het vaak niet noemen, eerder betonnen stoepen die toevallig aan het spoor liggen. Kortom, de haltes zijn zo schraal als de trein die er stopt. Het had mij ook niets verbaasd als de trein vanwege technische gebreken niet tot aan de stoep zou geraken en de passagiers derhalve het laatste eindje hadden moeten duwen. Het zou niet eens in de krant komen, zoals bij de Fyra.

Plots doemt een grote stad op. We stoppen onder meer nog bij een (in ieder geval op dat moment) uitgestorven industrieterrein en station Antwerpen Luchtbal, daarna duikt de trein een tunnel in die uitmondt in een kathedraal, Antwerpen Centraal. Dit station is alles behalve schraal. Het contrast met de dorpse haltes ervoor kan niet groter zijn. Toch ben ik blij dat ik daar niet met hoge snelheid doorheen ben geraasd. Zodoende kon ik immers in alle rust naar de tevreden koeien kijken. Zij gingen geen zure melk geven vandaag.

Sprongetje naar The Joker

DSC00574 - kopieNog twee uur te vroeg kwam ik aan bij comedycafé The Joker. Dus ik dronk even een pintje mee met het Vlaamse volk op het terras en vertelde over mijn reis. Bij het bespreken van de treinhaltes vroeg ik wat er normaliter te beleven is bij “Antwerpen Balzak”. Dat vonden ze al grappig, kun je nagaan. Er werd de rest van de avond over gegrapt. Toen moesten we naar binnen, want de voorstelling begon. Binnen was het onwaarschijnlijk heet en broeierig als een sauna. Maar zoals de Duitsers zeggen, the show must go on. Mijn optreden ging toch wel goed, want er werd gelachen. Na afloop reed ik met drie Veenendalers mee terug tot aan Breda. Van daaruit pakte een Sprinter naar huis.

Nieuw: geef lief commentaar onderaan dit bericht en maak daarmee kans op een meet & greet met mij in een trein. Wie wil mij tenslotte niet ontmoeten en groeten in een trein, toch? Te gek!

Groetje