Oscar

Samen met de andere fotografen op de foto

Samen met de andere fotografen op de foto

Iedereen is een ster. Gisteren heb ik een paar uur lang in de buurt van het Leiden CS gelopen om de mensen blij te maken met een Oscar. Dat deed ik in het kader van het International Photo Festival Leiden. (Zie de foto’s hieronder of hier). Het is tevens een knipoogje naar het Leids Internationaal Filmfestival, dat ook afgelopen week plaatsvond. Deze foto’s (en de foto’s van de andere fotografen) werden zondag tussen 13:00 en 17:00 bij het stadhuis op een groot scherm getoond. Hieronder zie je een filmpje dat ik maakte van mijn foto’s.

20141107_182559Hoe ik aan ‘de Oscar’ kwam is best een grappig verhaal. Ik had het de avond ervoor geleend van Minke Vorstenbosch. Zij hield een zogenaamde TEDtalk in de Meelfabriek in Leiden voor TEDx Leiden. Het praatje ging over de buurtfilm Tussen de Rijnen, die zij had geïnitieerd. Minke kwam op met het beeldje in haar hand en deed alsof ze net een Oscar had gekregen in de categorie beste korte film. Vervolgens vertelde zij over de film en wat het heeft betekend voor de sociale cohesie in onze buurt. Achteraf hadden we een borrel. Toen vertelde ik haar dat ik de volgende dag mensen in Leiden ging fotograferen en dat ik daarvoor nog een grappig extraatje zocht om de foto’s en het fotograferen nog leuker te maken. En zo kwam ik bij ‘de Oscar’, met dank aan Minke.

DSC_0019

Een grappige anekdote. Ik kwam een groepje tieners tegen met duistere kleding en dito symbolen. Ik zei: “hallo, jullie verdienen een Oscar in de categorie Beste Gothicfilm. Mag ik jullie fotograferen?” Ik gaf een foldertje van het fotofestival aan één van de jongens. Hij keek echter beteuterd. Ik zei: “Oh wacht, jullie zijn geen Gothic he?” Hij reageerde geagiteerd: “WIJ ZIJN METALHEADS”. Hij kreukelde het foldertje, gooide het op de grond en liep demonstratief weg.

Er waren dit jaar meer categorieën dan gebruikelijk. Zo waren er Oscars in de categorieën Stilstaan met een Scooter en Wachten op een Bus. Iedereen gefeliciteerd met het winnen van een Oscar. Ik heb te veel foto’s om hier te plaatsen. Bovendien gebruik ik te veel ruimte op deze website. Ik wil alleen maar zeggen dat het een bijzondere ervaring was. Ik wil iedereen bedanken, bla bla bla.

Glibberbal

Zondag 13 juli 2014 werd voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid het Glibberbal georganiseerd. Het was zeg maar Ter Land, Ter Zee & In de Lucht, maar dan voor Leiden. Het thema: “Lallen en Vallen met Glibbers & Ballen”. Dat wil zeggen dat het leuk en Leids is. Ik was ter plaatse aanwezig met foto- en filmcamera. Zie hier de film [klik]. En hieronder een paar foto’s.

mijn Fringe 2014

duifNet als vorig jaar was ik dit jaar weer vrijwilliger bij het mega-theaterfestival Delft Fringe. Het was dit jaar nog groter dan daarvoor. Ik was een publieksbegeleider, fotograaf en filmmaker. Veel tegelijk dus, maar ik had ook veel vrijheid. Het was fijn. Zie hieronder mijn filmreportage.

Zoals gezegd, ik heb ook foto’s gemaakt. Hieronder zie je een paar exemplaren. Geef gerust commentaar, onderaan deze blog.

Rrrrollen

Op het Pieterskerkplein vond dit jaar Rrrollend Leiden plaats. Het was zeer lucratief. Ik heb er vier portemonnees aan overgehouden! Grapje hoor. De naam van deze fantastische braderie slaat niet op het rollen van zakken, maar wel op de mobiele eetgelegenheden die er te vinden zijn alsmede de plaatselijke voorliefde voor de letter r. En er was ook muziek en theater (o.m. van Roggeveen en Olijerhoek). Bekijk het onderstaande filmpje maar. Het is leuk. Bijvoorbeeld de blik van een jonge vrouw die kennelijk nog nooit een man op straat zonder broek heeft gezien, op 3:10. Sommige dingen zijn onbetaalbaar.

Op Rrrollend Leiden ging het balletje rollen. Op 4:34 film ik het bandje Ruins (spreek uit: Roehins), waarvan ik de beeldige leadzangeres al kende. Ik ga binnenkort een clip met ze maken, maar eerst mocht ik ze filmen in een etalage. Zie het hier.

Ik heb overigens vaker gefilmd op braderieën  / theaterfestivals. Bijvoorbeeld:

Gajes

Vorige week reageerde ik op een oproep op Facebook om even later een bouwvakker te spelen in een spectaculaire openluchtvoorstelling in Leiden-Noord van theatergroep Gajes. Feitelijk werd ik ingezet om de rekwisieten klaar te zetten, op te rapen en te verslepen. Enfin, ik heb er een filmpje van gemaakt. De voorbereidingen heb ik zelf gefilmd en de beelden van de voorstelling (na het opwarmmomentje) heb ik van een meneer die voor het Leidsch Dagblad aan het filmen was.

Slokdarmcomedy

Slokdarmcomedy = Comedy op het Slokdarmfestival.

Afgelopen weekeinde heb ik twee Comedyshows georganiseerd. Ik noemde het geheel ‘Slokdarmcomedy’. Wellicht doet deze naam uw wenkbrauwen lichtelijk fronsen. Terecht, het is een eigenaardige naam. Het komt van het Slokdarmfestival, een gigantisch tweejaarlijks festival in Veghel, op welk ik – als primeur – een stand-up comedygedeelte mocht verzorgen, op vrijdag 29 juni en zaterdag 30 juni 2012. Het werden twee verschillende shows met negen artiesten in totaal (vier + mij op vrijdag en vier + mij op zaterdag). Zie ook hierrr. Het was mooi.

Mvg,

mr. Sijmen Groot MA.

Positief bericht over de bijstand en Occupy

Schuursponsjes

Lieve mensen, sinds vorige week maandag heeft Sijmen weer werk! Het kon ook niet uitblijven met al die universitaire diploma’s en dat talent. [Update: zie  hier een paar reacties op sollicitaties].

In de eerste week van mijn nieuwe, tijdelijke baan werd ik meteen voor de leeuwen gegooid, met de ene na de andere intellectuele uitdaging waar ik mij moest inbijten. Ik moest schuursponsjes per drie stuks in kartonnen omhulseltjes doen, plastic jetzers van hun units halen en stopviltjes in zakjes doen. De eerste twee-en-een halve dag bestond louter uit schuursponsjes inpakken. [update van maandag 9 januari: vandaag mocht ik stickers op bakjes zalf plakken en daarna dozen dichttapen]. Vier volle dagen per week, twee weken lang. En daarna nog vier weken halve dagen.

Dit zijn ze dan

Ik mag mijzelf nu Junior Executive Production Officer Sponge Packaging etc. noemen. Dit werk was voorheen alleen beschikbaar voor gedetineerden, mensen met een geestelijke uitdaging, kinderen in lagelonenlanden en/of andere mensen met verborgen talenten. En nu dus ook tijdelijk voor mij. Eindelijk.

Mijn nieuwe werkgever is ‘een participatiecentrum’. Ik moet werken voor mijn bijstandsuitkering. Je zou het ook als (onder)betaalde (dwang)arbeid kunnen zien. Maar het is eigenlijk zo slecht nog niet. Het is best gezellig op de werkvloer tussen het plebs. Ik kom de tijd door met ouwebeppen met mijn collegae  uitkeringsgerechtigden (bijvoorbeeld over je tatoeages* en de andere normale dingen des levens, maar vooral over werk natuurlijk) en naar de gezapige deuntjes van Sky Radio te luisteren. En dat terwijl ik werk doe dat een reumatische goudvis ook zou kunnen. Maar als ik goed mijn best doe dan kunnen ze mij op termijn misschien aan een echt baantje helpen. Wellicht maak ik carrière in de booming business van de schuursponsinpakkerij. Of zowaar iets beters. Alle gekheid op een stokje. Ik doe gewoon mijn best. Je weet tenslotte nooit hoe een koe een haas vangt. Ik denk in ieder geval dat de koe wel openstaat voor suggesties.

tattoodonkey.com

* Een Leidse collega (v) in een gesprek over tatoes: “Mijn zoon wilde een tatoe laten zetten op zijn veewhrtiende. Ik zegt ‘ik dach ‘t niet he, je wacht maahwr gewoon tot je zestien ben‘. Om maar even aan te geven dat ze streng, maar wel rechtvaardig is. Het zijn (h)eerlijke mensen met wie je soms goed kunt lachen. In de pauzes moet ik echter even met mijzelf praten, want bijna iedereen is dan buiten aan het roken. Ik wil verder niet arrogant doen, want iedereen is gelijk op de werkvloer = Positief.

>Meneer Groot, had u in 2000, toen u naar Leiden ging om te studeren, ook daadwerkelijk de ambitie om Junior Executive Production Officer Schuursponsjes Packaging etc. te worden?<

Ceci n’est pas un employé hautement qualifié

Nee, dat niet zozeer. De wereld van de schuursponsjesinpakkerij is per toeval op mijn levenspad gekomen. Zo rol ik met mijn carrière van de ene uitdaging in de andere. Je zou ook (misschien iets minder eufemistisch) kunnen zeggen dat mijn wetenschappelijke carrière in een dipje zit.

Je kan stellen dat het leven een schuursponsje is, met een ruwe en een zacht kant. Soms moet je alle zooi maar gewoon absorberen en op andere momenten moet je het juist hardhandig te lijf gaan. Nu is het vooral absorberen. Het komt uiteindelijk wel goed. Later krijg ik vast echt werk.

Voorbeeld van een comedyposter

Ik zie er niet heel erg tegen op om ‘s ochtends naar mijn werk te gaan. Het is soms leuk en het houdt mij van de straat. Op andere momenten is het ‘Kwalitatief Uiterst Teleurstellend‘, zoals een fijne collega het zo mooi formuleerde. Maar daar hebben we het niet over, want dit is een positief verhaal. Bovendien levert deze ervaring sowieso inspiratie op voor de comedy. Over comedy gesproken: morgenavond (vlak na mijn werk) mag ik naar Heemskerk om weer op te treden. Yeah!

En over zes uur mag ik er weer aan de slag met de schuursponsjes, of iets anders! Ik moet dus eigenlijk maar eens naar bed gaan.. Ik kom echter net uit Den Haag (zie hieronder) en nu wil ik deze blog nog schrijven. Morgen kan het niet, want dan treed ik -zoals gezegd- op. Vandaar het krappe tijdsschema. Maar dat hoort erbij. Of het nu gaat om tijd, geld of ruimte, iedereen heeft het tegenwoordig krap.

Ik ben zojuist naar de Landelijke Occupy Meeting geweest

Kan het ook allemaal anders? Moeten we de maatschappij niet anders inrichten, waardoor wij allemaal beter en liever voor elkaar worden? Love, peace, power to the people en de hele reutemeteut. Of wat mij betreft, een ideale maatschappij creëren waarin je als tweevoudig alumnus in alfawetenschappen ook nog kans op een baan krijgt? Hoeft geen overdreven ambitieuze baan te zijn, gewoon werk is voorlopig ook goed.

Over de eerste twee vragen heb ik vandaag de hele dag gediscussieerd tijdens de Landelijke Occupy Meeting oftewel LOM in Den Haag. (Ik ben overigens blij dat Den Haag niet de Landelijke Occupy MeetingPoint werd genoemd, dat zou namelijk wel erg LOMP zijn. Hihi).

Het hoofdkantoor van Occupy Den Haag

>Maar Sijmen, hoe kwam je daar dan terecht? Jij bent toch geen hippie?<

Goede vraag. Ik was meegegaan met een vriendin, mw Chiara van den Berg, om het evenement te filmen. Gisteravond had zij mij hiervoor gestrikt en vanochtend zijn we naar het Occupy-kamp op het Malieveld geweest. Het was gaaf om het van dichtbij te zien. De wind- en regenbuien van de laatste dagen hadden hun sporen echter nagelaten. Het was namelijk een beetje een postapocalyptische pleuriszooi op de geïmproviseerde camping (zie de foto hier rechts). De toch al enigszins verdwaasde mensen pasten er goed bij.

Maar het zijn ook lieverds hoor. Velen van hen kennen elkaar al decennia lang uit het circuit van protestmarsen tegen kernenergie, oorlog en dierenleed en voor meer subsidie op geitenwollenssokken. Occupy past mooi in hun straatje. Hiervoor leven ze. Een relatief groot aantal van hen is werkeloos en een enkeling zelfs dakloos, dus veel beters hebben ze toch niet te doen. Maar er zijn zowaar ook mensen met werk bij betrokken. Die zie je alleen een stuk minder op het tentenkampje, maar da’s logisch.

In een bonte stoet onder het wakend oog van de politie liepen we van het Malieveld door het Haagse centrum, langs het Binnenhof en de Raad van State richting een zaal in een pand met de naam De Grote Pyr. Ondertussen scandeerde de zelfuitgeroepen kampindiaan – een jongeman met een verentooi aan zijn nepbontmuts en een kleurrijk vloerkleed om zijn middel – sarcastische en ook eigenlijk best-wel-grappige teksten over de kredietcrisis en het gebrek aan medemenselijkheid in de maatschappij door een microfoon. Hij hield de stemming er goed in. Hulde voor hem. Klik hier voor een reeks Youtubefilmpjes van deze kleurrijke parade.

Allemaal lieve mensen

De Meeting

De LOM werd bijgewoond door vijfenzestig Occupy-hippies (die zich echter niet wilden vereenzelvigen met de hippies, omdat het nu toch wel wat serieuzer zou zijn) en sympathisanten. Ze spraken over liefde, herverdeling van rijkdom en bewustwording en zo man. Het bleef heel vaag, maar er was geen drugs of alcohol aanwezig. De mensen waren gewoon zo.

Ik wil verder niet te cynisch overkomen over dit bijzondere evenement. Ik moet namelijk zeggen dat ik meer geïnspireerd raakte door de verhalen van de verschillende, veelal markante bezoekers dan ik van tevoren had verwacht. Er heerste over het algemeen een positieve vibe man. En werkelijk iedereen kwam aan het woord. De mensen hebben vaak op zich wel mooie ideeën, alleen sommigen zijn ook een beetje wauws. Het houdt niet altijd verband met de werkelijkheid, maar leuk dat ze meedenken.

In een van de kringgesprekken vertelde ik zelf dat de maatschappij te vergelijken is met een stoelendans: Je moet meedoen, maar degenen die het (door wat voor reden dan ook) niet kunnen bijbenen, die vallen af. Met andere woorden, mensen met problemen vallen buiten de maatschappij. Er is tenslotte altijd minimaal een stoel te weinig aanwezig. Ik pleitte voor een stoelendans met voldoende stoelen. ‘Daar moeten wij heen met z’n allen’.

You don’t know what happened man, You weren’t there man.

Zo, dat had ik ook weer aardig uit mijn mouw geschut. Mijn inbreng bestond verder uit het inzetten van een Mexican Wave, als symbool voor de golf van bewustwording bla bla, en wat losse grapjes.

Het was uiteindelijk wat mij betreft gewoon een plezante praatsessie met koffie, koekjes en muziek aan het einde. Deze waanzinnige beweging heeft zich echter een hoger doel gesteld, namelijk de wereld verbeteren. Het liefst nog voordat alle tentenkampjes zijn opgeruimd. Telkens werd dus benadrukt dat het tijd voor actie is! Wat uiteindelijk slechts neerkwam op overleg over het inplannen van een nieuwe vergadering.

Wel een concreet plannetje was om piepkleine Occupy-tentjes in Madurodam te zetten. Daar maak je de grote banken, bedrijven en politici (de as van het kwaad) pas echt gek mee. Met zo’n daadkrachtige beweging, die opkomt voor ons aller welzijn, hier en in Verweggistan, kunnen we rustig gaan slapen. Potverdikkie, nu klink ik toch weer een beetje cynisch met mijn sarcastische woordkeuze. Ik kan het niet laten. Maar ik draag de Occupymeute tot op zekere hoogte toch een warm hart toe. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik Occupy zie als een schuursponsje maar dan zonder de schuurzijde. Hmm, gewoon een sponsje dus. Enfin, ik bedoel het positief.

Peace man,
Sijmen.

De Passie van de Paashaas

Amsterdam.-Klein

Goede Vrijdag t/m Tweede Paasdag 2011: ik heb drie speciale stand-upcomedyoptredens verzorgd, op drie verschillende locaties in Nederland, met exclusieve Paasgrapjes en gewoon een beetje nonsens, in een paashaaspak. En ik heb er een filmpje over gemaakt, waarin je mij ook een hond uit ziet laten, en meer van dat soort malle dingen. Maar dat filmpje heb ik maar even verborgen als een paaseitje. Hoe dan ook, het is het verhaal van een bijzonder knaagdier op een zoektocht naar roem, passie, eieren en humor. Toch, geen Oscarmateriaal.

Waarom doet een Paashaas aan stand-upcomedy? Gewoon, omdat hij zo z’n ei kwijt kan. Het verrassingsoptreden bij het kerstdiner van BLOQ op mijn oude studentenvereniging in Leiden op Goede Vrijdag was geslaagd. Het was ook zeker niet het laatste avondmaal dat ik met de lieden van BLOQ zou hebben. Het optreden in Kasteel Woerden op Stille Zaterdag was ook okee. Het bleef in ieder geval niet lang stil die middag. Alleen het optreden in het uiterst Paashaasonvriendelijke Comedy Café te Amsterdam (op Tweede Paasdag) was – op z’n zachts gezegd – niet om over naar huis te schrijven. Er werd door de organisatie van deze laatste toko zeer onaardig gereageerd op het bezoekje van de Paashaas. Ze vonden mijn pak ongepast. Maar aan de gaten en geuren te merken was het al zeer vaak gepast.

Ik was dus het haasje die dag. Onvoorstelbaar dat juist een café speciaal voor stand-upcomedy niet begrijpt wat een ludieke actie is. Aan de andere kant, een beetje komiek heeft het natuurlijk niet nodig. Neem nou Jan Jaap van der Wal, die heeft geen hazenpak nodig. De mensen hangen sowieso aan zijn lip.

Nog een keertje, in 2014

In 2014 heb ik nog een keer de stoute paasschoenen aangedaan, dit maal met ‘slechts’ één echt optreden, in Hoorn. Er waren zoveel mensen op afgekomen, het was alsof ik het urbi et orbi kwam uitspreken. Ik heb voor dit optreden wel een keer geoefend bij mijn buurvrouw in Leiden. Ik kwam langs met het excuus of ze mij een kopje zout (voor bij de eitjes) kon uitlenen. Dat vond ze een goed idee. En haar vriendin/partner ook.

Hoorn

Op de foto hier rechts (op het podium in Hoorn) heb ik een korte broek aan. Nu zult u denken, waarom heeft de paashaas een korte broek aan? Nou, je wilt niet weten hoe heet het was die dag.

Verder was er weer het traditionele kerstdiner op Goede Vrijdag. Dat zie je in het tweede deel van de onderstaande film.

Koos, in 2016

In 2016 werd ik vervangen door Koos. Koos is nog veel fanatieker als het om Pasen gaat. Koos reisde zelfs helemaal naar Paaseiland in de Stille Zuidzee, voor een scène van een paar seconden in een filmpje van anderhalve minuut. Kun je nagaan. Beleef het hieronder:

———————

Vrolijk Pasen 2009Extra: een ko(s)misch verhaaltje (uit 2008)

Ook heb ik nog een ko(s)mische weblog in de aanbieding getiteld “Pasen in de Ruimte”, door mijn oude pluche alter ego Gerrit. Het is van Pasen 2008. Alweer een tijdje terug dus. Maar toch is het elk jaar weer actueel.

Lieve mensen,

Vorige week was ik een beetje overspannen. Ik ging daarom naar mijn psycholoog en die zei: “ga er even lekker tussen uit Gerrit. Zoek de ruimte op”. Ik heb de daad bij het woord gevoegd en daar zit ik dan nu deze blog te schrijven.. in de ruimte. Even had ik er nog over nagedacht om tijdens de Paasdagen toch maar thuis te blijven, misschien te wachten tot Hemelvaart om de ruimte in te gaan, maar dat liet mijn ingeboren impulsiviteit mij niet toe.

Echter, de beslissing om maar meteen op ruimtereis te gaan was zo impulsief dat ik niet eens de tijd heb genomen om te kijken naar de praktische bezwaren van dit plan. Ten eerste, het is hier best wel koud. Dat is handig voor mijn meegebrachte biertjes, maar die zijn nu toch al op. En ze hebben hier dus geen supermarkt of bar in de buurt. Er is hier sowieso niet veel te doen. Ik zweef daarom de hele dag naar ‘as the world turns’ te kijken, nuchter.

Het volgende bezwaar heeft met Paaseieren te maken: waar verstop je die verrekte eieren en wie gaat ze vervolgens zoeken?! Als ik er eentje te dicht bij de zon verstop, kookt die misschien te hard door. Misschien moet ik ze dan maar ergens verstoppen where the sun don’t shine, als je begrijpt wat ik bedoel. Hoe dan ook, de dichtstbijzijnde planeet – om er eentje achter te verstoppen – is nog zo ver, dat red ik zelfs voor tweede paasdag 2015 niet! En eentje achter de maan verstoppen ligt te veel voor de hand. Daar zoeken ze als eerst. Er komt wel binnenkort een satelliet langs. Maar die stopt niet, want er is hier geen halte.

Wat betreft de figuren die de eieren dan zouden moeten gaan zoeken: die zijn in geen (zwaartekracht)velden of (melk)wegen te bekennen. En in het onwaarschijnlijke geval dat ik hier een ziel van een nog onbekende beschavingsvorm tegen zou komen, dan is het nog maar de vraag of deze figuur überhaupt zin heeft om mijn eieren te zoeken. Het buitenaardse wezen zal vermoedelijk niet eens het nut van deze prachtige traditie begrijpen. Als ik er aan denk, word ik al gefrustreerd: ik heb die eieren toch niet voor niets zo ijverig zweven te schilderen?!

Soms denk ik, waar ben ik aan begonnen? Wat een lijdensweg. Maar er zijn ook positieve puntjes: ik ben eens helemaal van de wereld, ik krijg veel zon en voldoende bewegingsruimte en – laatst, maar niet minst – deze accommodatie heeft meer dan vijf sterren! Ik heb hier bovendien een uniek uitzicht op onze blauwe knikker. Het ziet er wel ‘aardig’ uit. Spoedig ben ik weer terug bij schaapje en de rest. Ik ben hun ster. Dat is ook fijn. Hmm, misschien neem ik de eitjes wel gewoon weer mee terug.

Buitenaardse paasgroet,