Sijmen's Droge Webstek!

Plaatje uit het filmpje

Mijn vader en mijn nichtje.

Hopelijk geen eenzame kerst voor u

.

.

.

.

.

Lieve mensen, het welbekende Glazen Huis van 3fm stond dit jaar in Leiden. Wat een feest was dat, klik hier voor het filmpje!

Update van 31 december 2011: Politiek. Job Cohen zegt ‘iedereen telt mee’. Dat is leuk en aardig, maar hij vergeet de hardwerkende medemensen die om 23:59 al liggen te slapen.

Update van eind december 2011: Politiek / weer. De winter begint in Noord-Korea eerder dan bij ons.. Daar zit de vorst al in de grond. Hehe. Maar goed, we kunnen er wel grappen over maken, maar we moeten ook even stil staan bij het Noord-Koreaans cabaret; dat zal nooit meer hetzelfde zijn zonder haar roerganger, de man die hele zalen tot tranen kon roeren.

De onderstaande berichten zijn geschreven op 10 november 2011.

In de Volkskrant vandaag: “Klok krijgt truc-verbod opgelegd.” Ik dacht onmiddellijk: ha, zijn we eindelijk van die stomme winter- / zomertijd af.

Verder in het nieuws van de voorbije dagen:

Algemeen. Vanaf 15 november 2011 is er een nieuw meldpunt: “144 red een dier“. Goede slogan. Beter dan bijvoorbeeld ‘111 amputeert een been’ of  ‘122, daar help je niemand mee’.

Politiek. “Papandreou trekt plan referendum in“. Mooi zo, je weet het nooit met zo’n volksraadpleging. Ze noemen het niet voor niets ‘refe-random‘. [NB: Dit fonetische grapje werkt alleen voor de grote groep jongeren dat tegenwoordig het vreselijke woord 'random'  gebruikt, in plaats van het schitterende '(on)willekeurig']

Taal & Cultuur. “Het woord ‘het’ staat onder druk“. Dit artikel in de krant ging over het verdwijnen van het lidwoord ‘het’. Er komen steeds meer leenwoorden waar automatisch ‘de’ voor wordt gezet. Maar het komt natuurlijk voornamelijk door het onderwijs. Vooral veel allochtonen lijken niet beter te weten dat alles ‘de’ of ‘die’ is; “kijk die leuke meisje achter de raam“, of iets dergelijks. Niet om aan te horen.

Laatst corrigeerde ik een nieuw-Nederlandse jongen. Ik vertelde hem over de verschillende lidwoorden die onze taal rijk is: ‘de’, ‘het’ en ‘een’. Hij begreep mij echter niet en zei: “Lid worden? Waar moet ik lid worden? Ik heb geen geld voor de lidmaatschap.” Hmm.

Kijk, in het Engels is het makkelijk. Daar hebben ze alleen het onzijdige lidwoord ‘het’, alleen dan met de letters in een andere volgorde en ze spreken het uit als ‘de’. Dus ze hebben gewoon de en het in een.. ik bedoel, in één. Da’s lekker makkelijk.

Werkwoorden vervoegen in het Nederlands is ook lastig. Ik ontmoette onlangs een allochtone vrouw. Ze vertelde dat telkens als ze thuis was geslagen door haar man, dan hing ze de Nederlandse vlag buiten met een boekentas eraan. Dat had ze zo begrepen uit de inburgeringscursus. Ze was trouwens wel heel intelligent en aantrekkelijk. Ze zei nog tegen mij dat ze met mij in debat wilde gaan. Ik corrigeerde haar en zei: “nee, je bedoelt ‘het bad’.”

Economie. “Middenstand lijdt onder de crisis“. Neem nou het pannenkoekenhuis om de hoek. Die heeft het zwaar. Vandaag wordt er weer beslag gelegd op hun pannen.

Bijlage. “Mannen gebruiken steeds vaker en meer make-up.” Een oude vriend van mij gebruikt tegenwoordig zo’n camoufleerstift. Sterker nog, ik heb hem al jaren niet meer gezien.

[NB: De eerste vier koppen betreffen echte nieuwsitems van de afgelopen week, maar de commentaren zijn allemaal verzonnen. De laatste twee nieuwsberichten zijn helemaal fictief]

“Een stapel statische gegevens verzinnen en presenteren als wetenschappelijke feiten, dat doe je gewoon niet”, vindt 87% van een panel bestaande uit koekenbakkers, academici en hondenbezitters. Van dat percentage had 38,2% nog niet eens gehoord van Professor Diederik Stapel. 91% kende Huub Stapel daarentegen wel, bekend van Flodder. 100% van de ondervraagden vond de eerste film over deze asociale familie het leukst. 29% van de mensen zegt zelf naast een asociale familie te wonen. Hetzelfde percentage mensen vindt dat hun kakburen niet zo moeten zeiken. Van de ondervraagde groep aso’s zegt 112% dat ik een beetje te hard van stapel loop met mijn data. Ze stellen geen fiducie te hebben in de wetenschappelijke basis van dit onderzoek wat betreft de genoemde percentages, wat maar weer bevestigt dat aso’s geen verstand hebben van wetenschappelijk onderzoek.

Opvallend was verder dat 76% van de vrouwen (oftewel, negen op de tien vrouwen) bij dit onderzoek spontaan aangaf  helemaal stapel te zijn op Sijmen, ook al stond hier niets over op het vragenformulier. “Hij schrijft zo leuk. Ik wil graag een keer met hem naar bed, wanneer hem dat goed uitkomt. Als het maar geen stapelbed is“, aldus de 24-jarige psychologiestudente Elselotte Schonesteyn-de Rijcke uit Voorhout. NB: U kunt uzelf de moeite besparen om haar op te zoeken op Facebook, Google, het geboorteregister of een stapel Telefoongidsen, want ze is onvindbaar. Ze hecht namelijk erg aan haar privacy. U moet deze gegevens maar gewoon van mij aannemen, ik ben niet voor niets prof. baron dr. ir. mr. etc. (Met een beetje fantasie stapelen ook de titels zich vrij gemakkelijk op).

U bent wel van harte uitgenodigd om hieronder (bij ‘comment’) uw bijdrage te leveren aan het ‘wetenschappelijk debat’. Verzin maar wat (of ‘Stapel er maar op los‘, zo u wilt).

Engeland,

.. de tabloids met koppen die zo groot zijn dat er maar een paar letters op de voorpagina passen en desondanks nergens over gaan. Het land van historische architectuur en post-apocalyptische industrieterreinen. Het land van de fish & chips met zout en azijn. Het land van culinaire armoede maar ook heerlijke stout en ale (wat wij ’speciaal bier’ noemen)**

Bath Cricket Club

Wat ook tot de verbeelding spreekt (maar uiteindelijk weinig aan de verbeelding overlaat) zijn de massa’s Engelse meisjes / vrouwen / wijven die in het weekeinde in kleine groepjes gaan stappen op hele hoge hakken en met zeer korte rokjes, ongeacht hun vaak forse lichaamsbouw. Het lopen op stiletto’s schijnt heel pijnlijk te zijn en het is opzichtig ongemakkelijk. Maar ja, je moet er wat voor over hebben om er een beetje hoerig uit te kunnen zien op je vrije avond.*  Ik bedoel, anders zul je nooit een goede, fatsoenlijke man vinden die je lief heeft voor wie je bent, en je met een beetje geluk en overtuigingskracht diezelfde avond nog bezwangerd.

Ik ben ook een paar dagen naar een pittoresk plaatsje in het zuidoosten van het Verenigd Koninkrijk geweest. Enig stekje, nog nauwelijks ontdekt door de grote massa toeristen. Ze noemen het ‘London’. Ik was er nooit eerder geweest. Ik verbleef in een herberg nabij Piccadilly Circus.  De acrobaten vlogen met trapezes over m’n hoofd, wilde olifanten sprongen door een hoepel (tegelijkertijd!) en clowns waren een brandende dubbeldekkerbus aan het blussen. En Bassie was er ook. Of was dat misschien Harry Redknapp, de manager van de Tottenham Hotspurs? Nee hoor, gekkigheid, het was niet zo’n circus.

Ik was niet alleen in London, want Mevrouw Schaapje (“Kay-Babs”) ging mee. Hiernaast poseert ze naast de Grote Ben. Nu denkt u misschien ‘wow, wat een ongelooflijk groot schaapje! Haar hoofd is groter dan het Britse parlementsgebouw!’ Welnu, dat is gewoon een sterk staaltje fototrucage van mij.

Aansluitend: Bier drinken in Duitsland

BLOQmannen, oftwel 'Heerschers'

Drie dagen na Londen ben ik met 12 oud-studentvrienden uit Leiden naar Keulen gegaan voor een Oktoberfest. Het waren mannen van verschillende studies en leeftijd, maar stuk voor stuk high potentials. De manier waarop wij ons daar gedroegen mag gerust studentikoos genoemd worden, ook al ben ik zelf allang geen student meer. Die tijd is gepasseerd, maar zo’n feestje pak ik nog graag mee. De hele reis in het busje naar Duitsland hebben wij naar Schlagermuziek geluisterd. De sfeer zat er desalniettemin goed in. Op een Keulse stadscamping hebben wij onze – van een scoutinggroep in Nederland geleende – tenten opgeslagen. Vervolgens gingen een aantal jongelui de stad in. Ik bleef gezellig op de camping, want ik ben oud.

Zie hier een pul Eau de Cologne

Ye Olde Trip To Jerusalem

Dit is pas stout!

.

.

.

.

.

Hi there maties,

U heeft al een tijdje niets meer van mij gehoord. Dat komt, ik loop al twee weken stage in Engeland. Voor wie geïnteresseerd is: ik werk tot oktober voltijd bij Apple Languages (ook wel Language Courses Abroad.co.uk) als ‘Administrative Assistant, Marketing & Translation‘. Want ja, je moet wat met je leven. Ik had het bezorgen van de post in Leiden wel weer gezien, eindeloos sollicitatiebrieven schrijven leek redelijk hopeloos, en mijn relatie liep – mede hierdoor – op de klippen. Er moest iets gebeuren. En zo kwam ik hier terecht. Ik woon en werk in het foeilelijke plaatsje Loughborough in Leicestershire (je hoeft maar de helft uit te spreken, dus dat scheelt). Het werk houdt mij van de straat en dat kon ik van mijn vorige baantje (postbezorger) niet zeggen.

Mijn Engels

Ik spreek inmiddels een woordje Engels mee. Gisteren vroeg een Engelse collega of ik nog aan stand-upcomedy ga doen hier in Engeland. Ik zei: “I’m not sure, I might put on my naughty shoes. I mean, eventually the blood flows where it cannot go, you know. And after all, you never know how a cow catches a hare”. Gek genoeg begreep de Engelsman er weinig van.

Bezoekje aan Nottingham

Vorige week was ik in Nottingham (Was dat niet van..? Inderdaad van Nottingham Forest, de voetbalclub uit 1865 die in 1979 en 1980 de Europacup 1 – tegenwoordig de Champions League – stal van de rijken en doneerde aan de armen. Enfin, zoiets). Aldaar heb ik de linksboven vertoonde, wereldberoemde herberg uit 1189 na Jezus bezocht. Het schijnt de oudste herberg van Engeland te zijn, dat staat althans op de gevel.

Daarnaast ziet u een foto van de authentieke pomptaps (taps waar door pompen bier uit komt) en een pint met het donkere genot dat ik aldaar heb mogen proeven, de Rock Mild. Het smaakte naar Guinness, maar ietsje zoeter. Men noemt het in Engeland ‘stout‘. Maar ik bleef het braaf drinken. Al het bier wat uit de pomptaps komt is zeer rijk van smaak. Ik houd er van. Op een dag zou ik er mee willen trouwen. Al denk ik wel dat de huwelijksnacht al meteen een kater gaat opleveren.

Bristol

Later ingevoegde foto!

Binnenkort ga ik een vriend (een Brit die ik als collega-postbezorger in Leiden heb leren kennen) opzoeken in Bristol. NB: Ik bedoel niet de gelijknamige schoenen- en kledingwinkelketen, waar je weliswaar een tolk nodig hebt om af te rekenen en een visum voor als je langer dan 30 minuten binnen blijft, maar waar de schoenen -voor Nederlandse begrippen- tenminste supergoedkoop zijn. Neen, ik bedoel de stad Bristol in Engeland. De stad schijnt nog indrukwekkender te zijn dan de winkel. Trouwens, schoenen zijn hier in Engeland gemiddeld erg voordelig heb ik gemerkt. Daarvoor hoef je niet eens naar Bristol te gaan. Vorige week heb ik voor 10 Engelse Ponden (€11,51) prima sportschoenen gekocht, hier in Loughborough. Ter vergelijking, bij de verrekte Schoenenreus op de Haarlemmerstraat in Leiden zijn de goedkoopste schoenen 20 Euro en in de Ziengs ertegenover is het minimaal 75 Euro. In Engeland (maar buiten London) lijkt het beter geregeld, schoenprijstechnisch dan. Ik heb hier nu drie paar schoenen! Can you go after (Kun je nagaan), in Nederland had ik altijd maar 1 werkende schoen en een halve pantoffel. It was really no face (het was echt geen gezicht).

All the crazyness on a little stick, temporarely (even alle gekheid op een stokje). De vriend in Bristol heet Tom Taylor. Het is een held. Hij kwam een paar jaar geleden naar Leiden omdat één van zijn bandleden daar ging studeren. Toen besloot de hele band zich maar te verplaatsen van Zuid-Wales naar Leiden. Om in zijn levensonderhoud te voorzien is hij toen postbezorger geworden, net als ik toentertijd. Zo ken ik hem dus. Inmiddels woont hij dus in Bristol, Engeland. Hij heeft nog wel een Iers vriendinnetje aan Leiden overgehouden.

Terug naar Loughborough

Een straatje in Loughborough

Het gaat redelijk met mij hier in Loughborough. Ik doe het rustig aan. And I won’t go walking beside my shoes (en ik zal niet naast mijn schoenen lopen). Ik hoef überhaupt niet veel te lopen, want ik  heb een fiets zoals een Dutchman betaamt. Met de fiets geniet ik meer van de stad e.o., want daarmee kom ik makkelijk op de mooie plekjes.

Ik heb al veel mensen ontmoet. Eergisteren heb ik gevoetbald met mijn toffe huisbaas en zijn vriendjes. Overigens, de eerste nacht dat ik in mijn huidige kamer sliep, werd ik verrast doordat de buren er de eigenaardige gewoonte op nahouden om nachtelijke tractor pulling-wedstrijden in de tuin te organiseren.  Na een korte analyse kwam ik er achter dat het mijn huisbaas is die snurkt als een opgevoerde Monstertruck die niet door de APK-keuring komt. Maar ik werk overdag hard, dus ’s nachts slaap ik overal heerlijk doorheen. No problemo. Mijn huisbaas gaat binnenkort naar Mekka (het is er zo een) dus dan heb ik het huis een tijdje voor mezelf. Bovendien staan er pruimbomen in de tuin waar ik vrijelijk van mag plukken. So fat excellent (Dikke prima dus).

Cheers,

P.S.: Wil je meer weten? Sms dan ’stoute schoenen AAN’ naar mij.

MaansverDuitsering. Leiden, 17 juni 2011

Hendrik van Zwevelmuts had eigenlijk wel zin in Duits Bier. Kwam dat even goed uit.

Gisteren was er een maansverduistering te zien. Volgens mijn oude vrind Gerrit staat de zon dan tussen de aarde en de maan in, waardoor je dus de maan eventjes niet ziet schijnen, of zo. Enfin, Gerrit heeft van andere dingen meer verstand denk ik.

Het fenomeen komt in ieder geval niet zo vaak voor. Het heeft mij geïnspireerd tot het tekenen van een verschijnsel dat nog unieker is: een maansverDuitsering. Dat is wanneer alle maanmannetjes opeens heel erg Duits doen. Bijvoorbeeld door het zingen van Duitse Schlagers. Zoals gezegd, het komt niet vaak voor. Sterker nog, het is – voor zover ik weet – zelfs nog nooit voorgekomen in de gedocumenteerde geschiedenis. Maar aan de andere kant, als ik op de maan schlagerzingende mannetjes met Lederhosen zou tegengekomen, dan zou ik dat ook uit mijn geheugen wissen. Dus dat zegt niets.

Er is deze week overigens ook een zonsverduistering waarneembaar. Althans, ik heb de zon al een tijdje niet zien schijnen. Met name ’s nachts niet.

Witte Reus, 16 juni 2011

Reclame

Hierbij geen commentaar. Daar is het te flauw en onzinnig voor.

-

Toelichting: Iedereen was verbaasd toen Gullit aankondigde dat hij naar het-altijd-knallend-gezellige Tsjetsjenië zou vertrekken om het volstrekt onbekende Terek Grozny eventjes aan de Russische landstitel te helpen. Het klinkt als een gewel(da)dig avontuur. En om de heer Rinus Michels (‘de Generaal’) aan te halen: “voetbal is oorlog”. Dus als Gullit naar de instabiele Kaukasus wilt gaan om een evenzo beroerd voetbalteam te coachen, dan moet hij dat vooral doen, dacht ik toen.

Echt iets voor Gullit, coachen in een conflictgebied. Zo’n 15-20 jaar geleden werd hij immers ook al eens geassocieerd met de Balkan. Want ik hoorde iemand toentertijd zeggen: “weetjewatGullitmetdebalkan?”. Of zo. Hehe.

Alle gekheid op een stokje. Onze Ruud had uit onbetrouwbare bron vernomen dat de derde helft in Grozny altijd gezellig is en de Tsjetsjeense bitterballen superlekker zijn. Lees: Grozny heeft hele fijne disco’s en nachtclubs waar je ook heen kan gaan met je net-verdiende ballen [geld]. Deze  toko’s werden, volgens de Tsjetsjeens-Russische  dictatort – en baas van de club – Kadirov, veelvuldig door de Zwarte Tulp bezocht. Maar terwijl Ruud met zijn neus tussen de Tsjetsjeense boobies zat [volgens Kadirov dus], dreigde nachtclub Terek Grozny te degraderen naar een nog lager niveau.

Maar eerlijk is eerlijk, het kwam ook wel een beetje doordat het bestuur van Terek flauwe grapjes had gemaakt tegen Gullit in de trant van: “ken je die mop van die tweederangs Brazilianen die we hadden besteld? Nou?.. Die komen niet“. Dus dat werkte niet. Kadirov heeft Ruud Gullit nu ontslagen. De voetballegende uit Holland is inmiddels nog minder populair in Tsjetsjenië dan Joran van der Sloot in Peru. Maar misschien wordt hij nog wel jeugdtrainer bij de club, of anders kan hij misschien ijsjes verkopen in het stadion. In ieder geval, zet ‘m op Ruud!

Door: Sijmen.

(En iets over ‘planken’; zie onderaan deze blog).

Geloof het of geloof het niet, maar ik ben Politiek Adviseur Europese Zaken van de Amerikaanse President Barack Obama tijdens zijn bezoek aan Europa. In deze hoedanigheid zat ik afgelopen maandag in Dublin met de Obama’s in een limousine. Zoals te zien was op het nieuws, kwam deze limousine vast te zitten op een uitrit [klik hier] bij de Amerikaanse ambassade. Terstond riep Michelle Obama: “Oh my god, we are stuck on something. What is it?!” Barack was blijkbaar een beetje in paniek en antwoordde: “I think it’s a ramp, Michelle“. Waarop ik het gezelschap gerust stelde: “No no, it’s not that bad, it’s just a drempeltje“. (Snap je ‘m?)

• Jammer, we hadden nog zo geprobeerd dit bezoek van de Amerikaanse President aan Europa laagdrempelig te houden.
• Obama is de Atlantische Oceaan overgestoken om de Trans-Atlantische relaties aan te halen; oude ruzies bij te leggen en bruggen te bouwen. Geen obstakel is te groot.. Behalve een heuveltje van hooguit 12 centimeter..
• Toen bleek Obama ook nog drempelvrees te hebben.
• Een andere verklaring is dat de chauffeur van de limousine (een man van Australische afkomst) hier een nieuwe vorm van planking wilde laten zien aan de wereld; dit maal niet met een kaarsrecht menselijk lichaam op een willekeurig object balanceren, maar met een limousine op een uitrit.

Dit is een voorbeeld van 'planking'. Ik doe hier onwijs een plank na.

Plankenkoorts

Nadat ik de bovenstaande verwijzing betreffende ‘planking‘ (of ‘planken‘ in het Nederlands) had gemaakt, voelde ik meteen de neiging deze uiterst zinvolle bezigheid te illustreren met een eigen fotografische afbeelding. Zie hiernaast. Hiermee laat ik zien dat ik van de facebook-generatie ben; hip & happening. Ik plank, dus ik ben. De plankenkoorts heerst.

• NB: Wat u niet ziet, is dat ik hier een keihard windje laat. Met andere woorden, ik geef plankgas.
• Hmm, dit zou een ideale positie zijn voor mijn moeder om mij billenkoek te geven als ze denkt dat ik weer eens stout ben geweest. Aan de andere kant, ze slaat de plank vaak mis.

-

Tot zover de flauwe woordgrapjes. De foto heb ik – ijdel als ik ben – meteen op Facebook met de wereld gedeeld, inclusief het volgende commentaar:

"Planking Australia"

“Thank God, I finally found something useful to do in my life. Praise the Australian prophets to show me the planking-way. Come to think of it, ever since I was a young lad, I always wanted to become a plank (without the nails of course).”

“There is some logic to the fact that the Aussies invented this phenomenon called ‘planking’. The Australians live “down under”, meaning upside down, on the other side of the globe. This results in a major headache for them. (Because of the blood flowing to the brains). So they are now considering to turn around completely. But this new way of living cannot be learned overnight.** They’re now in a transitional phase. If they can find the right balance in this position (which is quite hard considering the fact that these friendly people are nearly always pissed, so keeping balance has always been somewhat of a problem), then they can go to the next stage. In this next phase they will indeed turn another 90 degrees. I wish the Aussies the best of luck in this difficult transition. It will probably take some more years. Cheers.”

** In het Nederlands: het heeft nog heel wat ‘voeten in de aarde’.

Blog van zaterdag 14 mei 2011. Er zijn vandaag twee bijzondere evenementen waar ik even bij stil wil staan:

A) Vandaag is alweer de finale van het Eurovisie Liedjesdebacle 2011, met traditionele Hollandse afwezigheid / frustratie. Dit jaar was het de beurt aan De Drie Jees uit Volendam om in het voorprogramma van het Eurovisie te spelen en af te druipen. Vorig jaar hadden we Sieneke. Weet u nog? Lees anders hier de satirische blog die ik er vorig jaar over schreef.

B) Wat vanmiddag al speelde, maar dan bij mij om de hoek, was de Dutch Homeless Cup. Dit is een voetbaltoernooi voor dak- en thuislozen dat ook dit jaar werd gehouden op de Leidse Beestenmarkt. Zie de foto. Een goed doel. Echter, de problemen begonnen al bij de toss. (d.w.z.: het moment voorafgaand aan een voetbalwedstrijd wanneer wordt bepaald wie begint en van welke helft)..:

1. Bij het opgooien van het Euromuntje, doken alle spelers meteen op het muntje.
2. Men kon maar niet bepalen wie ‘thuis speelde’ (o.m. i.v.m. het recht op het dragen van het thuistenue), aangezien het begrip ‘thuis’ niet voor iedereen duidelijk was.
3. Bijna niemand kwam door de dopingcontrole.

.

Een verslavend middagje straatvoetbal.

Sommige spelers speelden als een natte straatkrant, zonder vaste positie en zonder doel voor ogen. Anderen bleven eindeloos vragen om een kans. Maar de finale was toch nog best spannend; Team ‘De Stationhangers’ misten het doel vaak “op een Euro na”, zoals ze het zelf zeiden. Toen ze aan de overwinning konden snuiven, gingen ze er alsnog aan ten onder. Team Kleingeld heeft uiteindelijk het toernooi gewonnen.

man of the match, Henk Zonderhuys

Man of the Match, oftewel Man van de Wedstrijd, in de finale was Henk Zonderhuys. Henk won hiermee een gloednieuwe home cinema set, welke nog helemaal in de kartonnen verpakking zat. Na afloop werd de goede man geïnterviewd. Hij reageerde zeer ontroerd bij het zien van de prijs: “Wow! Zo’n mooie doos heb ik nog nooit gehad.”

Na de inhoud te hebben verwijderd, is hij er meteen ingetrokken. De doos is echter direct gesneuveld bij de box-warming party die spontaan gehouden werd. En het garantiebonnetje was niet meer toonbaar nadat een reservespeler het gewoontegetrouw had gebruikt als provisorisch wc-papier. Het voordeel van het ‘garantiebonnetje-incident’ is dat Henk hierdoor nog steeds dakloos is en dus naar de landelijke finale mag en later misschien naar het heuse Wereldkampioenschap Voetbal voor Daklozen (inclusief reiskostenvergoeding). Het bestaat!

Tot zover de zwarte humor. Het zit Henk Zonderhuys niet mee in het leven. Door de bureaucratie werd hij buitenspel gezet.  Ik wens de mensen in zo’n situatie het allerbeste toe. Gelukkig doen ze in dit toernooi niet aan de buitenspelregel. Het is goed dat ze ook eens positieve aandacht krijgen. Want een mens kan ook in Nederland tussen wal en schip belanden. Overigens, de namen voor de teams en Henk heb ik uiteraard verzonnen. Het toernooi is echt. Ik ben er zelf  vandaag langsgelopen.

————–

Short summary in English: Saturday, 14th of May 2011.

Outside my house in Leiden the ‘Dutch Homeless Cup’ was held today. It’s a football tournament for homeless people. A good cause. However, the trouble began already at the toss: when the Euro coin was thrown in the air, all players jumped on the coin. Secondly, they couldn’t decide which team was the ‘home team’ (i.e. important when choosing who can wear the home kit), because not everybody knew what ‘home’ meant. And thirdly, only a few came through the anti-doping test.

Man of the Match Henk Zonderhuys won a home cinema set in a cardboard box. He was very happy with the box. After removing the stuff inside the box, he moved in. However, the place was immediately trashed at the spontaneously held box-warming party. That’s just the back luck that Henk has to live with every day. Henk has been placed offside by society. Luckely, there is no offside in this tournament. So cheer up Henk. I wish Henk and the other homeless people the best, because anyone can fall into a hazardous situation like that and become homeless.

©Sijmen Grotius.

Leiden, 26 april 2011

Lieve mensen, Goede Vrijdag t/m Tweede Paasdag 2011: drie stand-up comedyoptredens in een Paashaaspak met exclusieve Paasteksten en registratie van ‘het dagelijks leven van een Paashaas’. Dat heb ik gedaan. Gewoon om eens iets geks te doen, zie: “De Passie van de Paashaas.” [Hyves-versie] Het is het verhaal van een bijzonder knaagdier op een zoektocht naar roem, passie, Paaseieren en humor.

De successen van de optredens waren zeer gemengd. Het verrassingsoptreden bij het kerstdiner van BLOQ op mijn oude studentenvereniging in Leiden (op Goede Vrijdag) was geslaagd, het optreden in Kasteel Woerden (op Stille Zaterdag) was ook okee, alleen het optreden in het Paashaas-onvriendelijke Comedy Café in Amsterdam (op Tweede Paasdag) was – op z’n zachts gezegd – niet om over naar huis te schrijven. Er werd door de organisatie van deze laatste toko zeer onaardig gereageerd op mijn bezoekje in een Paashaaspak. Onvoorstelbaar dat juist een café speciaal voor stand-up comedy niet begrijpt wat een ludieke actie is. Toch heb ik doorgezet, voor de film. Ik ging hoe dan ook het project afmaken.

Het totale project is geslaagd; het filmpje mag er wezen als je het mij vraagt. Kort maar krachtig. Achteraf gezien denk ik: jeetje wat heb ik eigenlijk een lef. Dit zal nooit iemand mij nadoen. Op maandag in Amsterdam zeiden een aantal mensen vooraf al tegen mij dat ik voor lul stond. Maar ik vind dat je in stand-up comedy eigenlijk alleen voor lul kan staan als je geen zelfspot en originaliteit brengt.

——–

Verder heb ik nog een ko(s)mische weblog in de aanbieding getiteld “Pasen in de Ruimte” , door mijn oude pluche alter ego Gerrit. Het is van Pasen 2008, alweer een tijdje terug dus. Maar toch is het elk jaar weer actueel.

Lieve mensen,

Vorige week was ik een beetje gestrest en zo. Ik ging daarom naar mijn psycholoog en die zei: “ga er even lekker tussen uit Gerrit. Zoek de ruimte op”. Ik heb de daad bij het woord gevoegd en daar zit ik dan nu deze blog te schrijven.. in de ruimte. Even had ik er nog over nagedacht om tijdens de Paasdagen toch maar thuis te blijven, misschien te wachten tot hemelvaart om de ruimte in te gaan, maar dat liet mijn ingeboren impulsiviteit mij niet toe.

Echter, de beslissing om maar meteen op ruimtereis te gaan was zo impulsief dat ik niet eens de tijd heb genomen om te kijken naar de praktische bezwaren van dit plan. Ten eerste, het is hier best wel koud. Dat is handig voor mijn meegebrachte sixpack biertjes, maar die is nu toch al op. En ze hebben hier dus geen supermarkt of bar in de buurt. Er is hier ook niet veel te doen. Ik zweef daarom de hele dag naar ‘as the world turns’ te kijken, nuchter.

Het volgende bezwaar heeft met Paaseieren te maken: waar verstop je die verrekte eieren en wie gaat ze vervolgens zoeken?!! Als ik er eentje te dicht bij de zon verstop, kookt die misschien te hard door. (Misschien moet ik ze dan maar ergens verstoppen ‘where the sun don’t shine‘ hehe). Hoe dan ook, de dichtstbijzijnde planeet -om er eentje achter te verstoppen- is nog zo ver, dat red ik zelfs voor tweede paasdag 2011 niet! En achter de maan verstoppen ligt te veel voor de hand. Er komt wel binnenkort een satelliet langs. Maar die stopt niet, want er is hier dus geen halte.

Wat betreft de figuren die de eieren dan zouden moeten zoeken: die zijn in geen (zwaartekracht)velden of (melk)wegen te bekennen. En in het onwaarschijnlijke geval dat ik hier een ziel van een nog onbekende beschavingsvorm tegen zou komen, dan is het nog maar de vraag of deze figuur zin heeft om mijn eieren te zoeken. Het buitenaardse wezen zal waarschijnlijk niet eens het nut van deze prachtige traditie begrijpen. Als ik er aan denk, word ik al gefrustreerd: ik heb die eieren toch niet voor niets zo ijverig zweven te schilderen?!

Soms denk ik, waar ben ik aan begonnen. Maar er zijn ook positieve puntjes: ik ben eens helemaal van de wereld, veel zon, voldoende bewegingsruimte en -last but not least- deze accommodatie heeft meer dan 5 sterren! Ik heb hier bovendien een uniek uitzicht op onze blauwe knikker. Het ziet er wel ‘aardig’ uit. Spoedig ben ik weer terug bij schaapje en de rest. Ik ben hun ster. Dat is ook fijn.

Buitenaardse paasgroet,
Gerrit / Sijmster.

.

Ik ben gisteren teruggekeerd van een korte vakantie in Edinburgh. Het was fantastisch. Hier is het verslag.

Eddinburrhwwwro..

De Britten spreken het ongeveer uit als “Eddinburrhwwro” of zoiets. Ik vroeg mij openlijk af waarom ze een stad Edinburgh – met een g dus – noemen als ze het zelf niet kunnen uitspreken. In Schotland (en ook in Engeland) spreken ze – zoals bekend – de t vaak ook niet of nauwelijks uit. Zoals in: “you come to see a wee bi’ of Sco’tland ai”. ‘Wee’ is Schots voor klein. Ze gebruiken het constant. En ‘ai’ is in dit geval gewoon een stopwoordje. Meestal betekent het ‘ja’.

De stad is verdeeld in het middeleeuwse Old Town en het 18^e/19^e eeuwse New Town. Een van de bijnamen van Edinburgh is Auld Reekie, dat ‘ouwe stinkerd’ betekent. Dat heeft te maken met de menselijke en dierlijke excrementen en resten van publieke executies die in vroegere tijden in de straten van de Old Town werden gegooid. Dat was gelukkig lang voordat ik er arriveerde. Wel werd ik getrakteerd op deze heerlijke horrorverhalen bij elke stadstoer die ik heb genoten.

Bijvoorbeeld op maandag had ik zo’n ultra-toeristische stadstoer gedaan in een bus met open dak. Dat die bus een open dak had is een mooi voorbeeld van het Schotse optimisme. Alleen deze week kwam het toevallig goed van pas. Ik had dus veel geluk met het weer. Wel moet gezegd worden dat het toch behoorlijk fris was boven op die bus. Ondertussen kon je met een koptelefoon luisteren naar een begeleidend verhaal. Daarbij kon je ook kiezen voor de “horrible histories tour”, met gruwelijke edoch vermakelijke oude verhalen. Na afloop van de rondrit vroeg de buschauffeur aan me hoe ik het vond en ik zei “horrible” en glimlachte naar de goede man.

Budget Backpackers

Ik verbleef in een jeugdherberg op een poepworp afstand van Edinburgh Castle. Het heette Budget Backpackers. Elke avond organiseerden ze een pub crawl, oftewel een kroegentocht, met een zeer internationaal gezelschap. Er waren ontzettend veel kroegen om uit te kiezen, dus dat zat wel goed. Ik ben drie keer met de jongelui mee geweest op zo’n pub crawl en gelukkig was ik telkens de enige Hollander; dat maakte mij weer extra speciaal.

Rugby in de pub

Op zondagmiddag, vlak nadat ik in Edinburgh was gearriveerd, ben ik direct de pub ingedoken. Het was druk joh! Dat kwam omdat Schotland tegen Ierland speelde in het 6-landen-rugbykampioenschap (6 Nations Cup). De wedstrijd werd gespeeld in Murrayfield Stadium, een stadion in Edinburgh waar ik even daarvoor nog langsgereden was met een bus. Dit is een rugbyklassieker waarvan ik de sfeer wilde proeven. Welnu, het smaakte naar 3 pints of Guinness. Verder vind ik de sport stiekem wel een beetje saai.

Er was een heuse invasie (en enkele uren later een exodus) van dronken Ieren in de stad. Heerlijk simpel volk. Met een paar van hen heb ik de bovengenoemde 3 halve-literpinten Guinness gedronken in een pub. Ze dronken omdat Ierland won. Als Ierland zou verliezen zouden ze het overigens op dezelfde manier verwerken. Het maakte dus eigenlijk niet uit. Ook leuk: ik vertelde aan een van de Ieren dat ik uit Nederland kwam. Hij zei: “Ai Holland, I would have cheered for you guys in the world cup final [voetbal], if you weren’t such cheeky bastards”. Mooi is dat.

Overigens zijn de pubs ook doordeweeks de hele dag bevolkt. De mensen zijn blijkbaar heel sportief, ze kijken immers de hele dag naar sport op de tv. Ondertussen staat de biertap altijd open en er is meestal live muziek. Drinken doet men overdag. Om 1:00 gaan de kroegen dicht. Maar dan kun je nog wel naar de clubs (discotheken) gaan. Tenminste, als je dan nog kan lopen. Kruipen naar een volgende toko kan ook, getuige de naam pub crawl.

Scotch

Ik ben onder meer naar The Scotch Whisky Experience (vlakbij Edinburgh Castle) geweest. Niet dat ik veel met whisky heb, maar ik vind het geblaat eromheen prachtig. Het begon met een rondrit in een wagentje als in Carnaval Festival in de Efteling (je weet wel, van dat muziekje dat de rest van de maand in je kop blijft zitten), waarbij het proces van distilleren op een onderhoudende wijze werd uitgelegd.  En daarna mocht je (deels letterlijk) nog wat rondsnuffelen in het gebouw.

The Highlands

Op woensdag ben ik op een bustocht naar de Schotse Hooglanden geweest met Haggis Adventure Tours, “Wild & Sexy” Ik kan er niets aan doen, dat laatste stond op de bus. Een andere Highlands-touroperator adverteerde met “Monsters, Mountains & Massacres”. Ik vond “Wild & Sexy” net iets aantrekkelijker klinken.

De Schotse buschauffeur / gids noemde zichzelf Wee Andy (kleine Andy). Hij vertelde onderweg een paar mooie en grappige verhalen. Hij vertelde onder meer: “Here in Sco’land we never have rain.. We only have liquid sunshine”. Dat is pas Schots eufemisme. Ik heb overigens geen druppel ‘liquid sunshine’ gezien in die vijf dagen. Dat was pure mazzel.

Het Monster van Loch Ness aan de haak geslagen

De tour leidde naar Loch Ness alwaar we een rustig boottochtje zouden gaan maken. Dat was wel aardig. Jammer alleen dat telkens als je een foto van het water wilde nemen, dan sprong Nessie (dat is het koosnaampje voor het Monster van Loch Ness) er voor.  Ze wilde gewoon aandacht denk ik. Maar na vijf maal de boot te hebben geramd – waardoor het bijzonder lastig was om geen whisky te morsen – werd het een wee bit irritant.

Ik gooide een hengel uit en voor ik het wist had ik Nessie aan de haak geslagen. De kapitein vond het echter niet in de haak. Hij wilde het monster niet aan boord omdat de boot dan zou zinken. Ik heb Nessie dus verder niet aan boord genomen [als Klaas B. met Mabel W.S.] maar weer netjes teruggegooid. Natuurlijk wel nadat ik het haakje uit haar bek had gehaald. Anders is het zielig. Enfin, de meeste foto’s moest ik verwijderen omdat mijn geheugenkaartje anders vol kwam te zitten, maar hierboven zie je toch nog een kiekje van Nessie.

Ik heb uiteindelijk wel een monster van Loch Ness genomen.. in een reageerbuisje, voor wetenschappelijk onderzoek. Maar dat is wat anders.

Op de boot heb ik ook een fles bier gedronken, genoemd naar een echte Schotse traditie. Het bier heette namelijk Sheepshaggers. Op de achtergrond van de foto rechts zie je overigens Nessie weer. Kun je nagaan hoe aandachtslustig ze was.

Schots voer: een gefrituurde Marsreep en een Mac Haggis

Gefrituurde Marsen

Schotland staat niet bekend om haar culinaire kwaliteiten. Maar omdat ik er toch was, heb ik wel gezocht naar de plaatselijke keuken. Ik vond vooral veel snackbarren waar men kennelijk wilde aantonen dat men ALLES kan frituren. [Weet u iets dat onmogelijk gefrituurd en genuttigd kan worden door de Schotten? Plaats uw antwoord dan hieronder en win een reactie van mij!] Ik heb onder meer twee gefrituurde Mars®repen (“Double battered Mars bar”) met extra chocoladesaus gegeten, omdat meerdere mensen het mij hadden aangeraden. En het was inderdaad niet heel slecht. Maar twee was te veel, en eigenlijk was 1 ook al te veel. Maar allez, groente is lastiger te vinden in Schotland.

Uiteindelijk heb ik een echt Schots restaurant gevonden. Althans, ik vermoed dat het Schots was want het heette: ‘MacDonald’s’ (van de MacDonald Clan denk ik). Ik heb nog naar een Mac Haggis gevraagd met het argument “but First I need the guts..”.  (Om dit grapje even uit te leggen: ‘guts’ is Engels voor ingewanden, maar ook voor lef. Haggis is een Schots gerecht met de ingewanden van een schaap. Je hebt lef nodig om er aan te beginnen. Dus.).

Hoogstaand stand-up comedy!

Op donderdagavond ben ik naar een stand-up comedy club geweest genaamd The Stand (thestand.co.uk). Het was een topavond vol hilarische Britse humor. Het publiek bestond uit Schotten, veel Engelse toeristen en een Hollander (ik). En of dat al niet mooi genoeg was; de hilarische vrouwelijke MC (50+) zei vanaf het podium dat ze mij een lekker ding vond. Ze was vast geen echte Schotse, want ze had kennelijk smaak.

Die nacht heb ik nog een pint gedronken met Lord MacFronkels (Frank Van der Linden, een dispuutsgenoot die net aan was gekomen in Edinburgh voor een ’studiereis’ van Geschiedkunde). Onze samenkomst berustte op puur toeval. Zie hier.

Terug in Leiden

Thuis

Tevreden ging ik de volgende dag naar huis. Ik heb genoten van Edinburrhwwro en The Highlands, ai. Hier rechts ziet u een William Wallace (Mel Gibson) look-alike in het Salvatorshof te Leiden. Zie hier nog een aantal foto’s. Cheers.

Door: Lord Simon MacGrant, van de MacGrant Clan uit Brabant. Geschreven op 5 maart 2011 te Leiden.

Update: een week later heb ik, op een vrij studentikoze manier, mijn vriendjes vertelt over mijn reisje naar Edinburgh. Zie de foto hier links. Het is natuurlijk allemaal ‘(Sijmen) Grootspraak’ (of ‘MacGrant speech’), maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik lees net in de krant van gisteren dat er een uitbreiding is gekomen van World of Warcraft (WoW). Dat is een computerspelletje dat je online kan spelen. Wel typisch dat ik dit in de krant van gisteren lees, want ik loop met dit soort dingen al snel achter de feiten aan. Voor mij is dit net zo interessant als uhh.. een eindeloze lezing over lekkende kranen in overheidsgebouwen. Om maar een raar voorbeeld te noemen.

Of misschien is WoW wel ontzettend boeiend, maar heb ik mij hier de afgelopen jaren opzettelijk afzijdig van gehouden, om te voorkomen dat ik verslaafd zal raken en vervolgens alle realiteit en normale sociale contacten uit het oog zal verliezen. Dat blijkt het grote gevaar volgens een recent onderzoek, maar dat wist iedereen natuurlijk allang.* Na een paar jaar intensief WoW spelen, kun je  met je digitale vrienden (andere vrienden heb je dan niet meer) alleen maar praten over dingen als “waar was jij toen Anarchist Devil 71 vermoord werd?” Zo’n leven lijkt mij niks.

Ik ben een alfa. Ik ben een grotere fan van HvL dan van WoW. Want HvL staat voor Helga van Leur. Zij is net verkozen tot weervrouw van het jaar. Dat heeft bar weinig met science fiction te maken en dat vind ik het mooiste er aan. Maar eerlijk is eerlijk, ik hou ook wel van een beetje fictie op zijn tijd. Ik heb Lord of the Rings (‘LotR’, voor de echte nerds) op dvd gezien. Er schijnen ook boeken van te zijn, maar dat is mij volledig ontgaan. James Bond, en dat soort spannende spionagefilms, vind ik ook best gaaf.

Er is echter een man die enerzijds een onwijze nerd is en ook al jaren een scifi-achtig dubbelleven lijdt (vgl. WoW), en tegelijkertijd ook het gesprek van de dag is in de ‘echte wereld’. Zelfs onder digibeten. Het is – enemy of the state – Julian Assange van Wikileaks. Hij is verantwoordelijk van het laten lekken van een geheime kraan met gevoelige informatie. En nu is er een spannende klopjacht geweest die tot zijn dubieuze arrestie heeft geleid. Wat een verhaal!

Als de eerder genoemde ‘eindeloze lezing over lekkende kranen’ bedoeld was als metafoor voor het gedoe rond Wikileaks, dan is het eigenlijk toch wel spannende materie. Ongelooflijk wat die computernerds kunnen. Ik zat gisteren naar DWDD (De Wereld Draait Door) te kijken en daar was een nerderige jongeman doodleuk aan het vertellen dat hij met een paar drukken op de knop een multinational of een klein land kan platleggen. Ook in de uitzending was oud-Minister Koenders die het voor Julian Assange opnam. Terwijl bijvoorbeeld Arend-Jan Boekestijn (VVD) hem in het AD ‘levensgevaarlijk’ noemt.* Is Assange nu wel of niet de Anarchistische Duivel, die een belangrijke rol speelt in een uitbreiding van de Wereld vol Oorlogsgeweld [vgl. WoW]?

Je kan ook de vraag stellen: Wie moet de wereld redden van de computernerds, nu alle (geheime en niet geheime) informatie van de wereld via ‘hun medium’ wordt doorgespeeld? Of zijn zij juist de bewakers van rechtvaardigheid en orde in de wereld? Nota bene wordt achter de schermen de wereld die wij ‘echt’ noemen (voor zover het ons via internet wordt toegediend) stiekem allang geregeerd door de computernerds. Denk aan Bill Gates of Pieter Rogaar (de knappe technisch beheerder van de wereldwijd normbepalende website Sijmster.nl).

Alfa’s zoals ik zouden de nerds eigenlijk wat meer moeten eren. Misschien door ze af en toe een offer te brengen in de vorm van een bloedende maagd, of zo. Enfin, ik dwaal af. Het komt erop neer dat ik zelf niet zoveel verstand heb van computers. Misschien moet ik mij maar gewoon richten op mijn fascinatie voor Helga van Leur, die aldus is verkozen tot de populairste weervrouw van Nederland! Dat hoorde ik gisteren. Maar waarschijnlijk wisten ze dat bij Wikileaks allang.

Einde.

*[Artikelen in het AD van 8-12-2010; Over WoW: 'riskant voor jongens met zwak zelfbeeld' p.9. En over Wikileaks: 'Assange is een schurk', p.7]

(Beetje saaie, doch essentiële) inleiding.

Vandaag, dinsdag 16 november 2010, is er nauwelijks post bezorgd omdat de postbodes van TNT Post zelf bezorgd zijn. Ze maken zich zorgen over hun baan. TNT moet namelijk – door de privatisering van de postmarkt en het daaruit voortvloeiende concurrentieslagveld – heel veel vaste postbodes ontslaan, om in plaats daarvan goedkope uitzendkrachten aan te nemen voor deeltijdwerk. En er is ook steeds minder post. Nog even en we leven in een post-postbode tijdperk.

Ik ben zo’n pipo die (voor een paar schamele Euri) voor een paar maanden is aangenomen als postbezorger.  Ik heb echter zojuist gewoon de post bezorgd in Leiden. Ik deed zelfs een extra wijk omdat mijn baas dat aan mij vroeg. Anders blijft er te veel liggen voor morgen. De wereld draait immers gewoon door.

Pizza’s erbij doen? [fictie]

Ik zou wel graag wat extra centjes verdienen. Ik kan wellicht proberen om de postbezorging te combineren met het bezorgen van (koude) pizza’s. Als ze van tevoren betaald worden, prop ik ze met liefde door de brievenbussen. Bij kleine brievenbussen eet ik de korstjes er wel eerst van af en/of dan maak ik er gratis compacte Calzones van.

De Goedpostbodeman

Ik (een tijdje terug alweer) bij de Goedheiligman.

Ik bezorgde onder meer bij een zorginstelling. Ze maakten zich veel zorgen of de post vandaag zou komen. (Maar tegelijkertijd: zorgen, dat is waar ze het beste in zijn. Ieder z’n vak natuurlijk). Zelden voelde ik mij zo gewaardeerd als vandaag. Ik werd warm onthaald als ware ik de Goedheiligman zelve. Andere mensen hadden hun schoen achter de brievenbus gezet in de hoop dat de Goedpostbodeman er toch nog iets in zou gooien, terwijl ze zongen “zou de goede postbode wel komen, nu hij zijn ontslag zo lelijk vindt?” Ik moest vrij veel pakjes bezorgen vandaag. Ik besloot om ze maar niet door de schoorsteen, maar wel door de brievenbus te gooien.

Postkabouters

Verbaasde mensen zeiden de hele tijd tegen mij “moet je niet staken?” en een keer “ben je voor jezelf begonnen?” Op een gegeven moment zei ik dat de kaboutertjes de post vandaag verzorgen, aangezien de grote mensen staken. Daarmee heb ik mijzelf meteen tot kabouter benoemd. Hierop zei een volwassen man in een tuintje de onvergetelijke woorden: “gaan ze jullie dan niet doodschieten?” Ik weet het, ik maak veel grapjes. Maar dit was echt! Mooi.

Postbezorger zijn

Postbezorger zijn is op zich een mooi beroep. Al zijn er wat ongemakken inherent aan het vak. Mijn oranje fietstassen hebben stalen randen. Regelmatig knal ik er met mijn kuit tegenaan als ik mij van de stoep moet afzetten. Zeker in het begin had ik daar veel last van. Ik heb hierdoor een aantal blauwe plekken, met de nadruk op ‘auw’. Verder zijn er natuurlijk wind ende regen, doorweekte kleren en dito post, blaffende honden en dito mensen, roestige brievenbussen en vage adressen en – met stip op één (paddenstoel) – bol.comkabouters* die niet open doen; lees hieronder. Het hoort er allemaal bij. Hiernaast ziet u het fotografisch bewijs van mijn postbezorgersschap. Let op de karakteristieke elastiekjes aan het stuur.

* Bol.comkabouters: personen met hele kleine brievenbussen die graag grote dingen via internet bestellen.

[Stukje weggehaald]

Liefs,

Postbode Sijm

P.S.: Heerlijk avondje is gekomen. Vanavond ga ik met de buurman naar een optreden van Henry van Loon in de Toomler te Amsterdam. En morgen (woensdag 17 november) treed ik zelf op in de Toomler! Het is heus. Komt dat zien.

Inleiding: Gisteravond in Amsterdam

Gisteravond was het gezellig in het Comedy Theater in de Nes te Amsterdam. Ik mocht als eerste op voor mijn six minutes of fame, en de rest van de avond genieten van de rest van de avond. Beetje naborrelen met o.m. een oude hippie en vervolgens redelijk aangeschoten – via de Kentucky Fried Chicken – terug met de trein (waar we een uur op moesten wachten) naar Leiden met vriend en dispuutsgenoot Jelle B. In de trein nog lekker gekletst met wat melige Canadese vrouwen van middelbare leeftijd, die ons met succes paaiden met heerlijke bonbons. Gewoon leuk. Maar al met al wel een beetje laat geworden.

’s avonds een man, ’s ochtends een lamme tak.

Vanochtend zat opstaan er niet echt in. Temeer omdat ik de noodzaak daartoe niet zag. In de vroege middag zat ik rustig in mijn badjas aan de ontbijttafel, en vroeg mij af hoe dag te besteden, toen ik mij plots besefte dat ik eigenlijk een afspraak bij het UWV Werkbedrijf had! Maar inmiddels was het al te laat. Ik had mij verslapen voor een groepsgesprek met andere werklozen, nota bene om 1 uur ’s middags! Wat een enorme lamme tak ben je dan?! [Voor de eventuele werkgever die dit leest: ik ben in beginsel nog steeds een Hoog Potentieel die graag hard voor u wil werken]. Ik heb de afspraak verzet.

Hilarische arbeidsmarktperikelen

Enfin, ik heb het afgelopen jaar vele sollicitatiebrieven geschreven voor de meest uiteenlopende vacatures, zoals voor: Coördinator bij het Ministerie van Chaotische Zaken, Inspirerend Beleidsmedewerker Lekker Boeiende Zaken, Secreterasse Afleding Dyslextize Zakem, Stagiair / Assistent Manager CBBS (a.t.s.d). In België: Minister-President en Intellectueel (MBO+ niveau). In Frankrijk: Staker met doorzettingsvermogen en zonder 19 tot 62-mentaliteit. In Chili: Mijnwerker zonder tunnelvisie en zonder winderigheid. Verder o.m.: Druivenplukker met Pit, Roddeljournalist afdeling ‘Gênante Vakantiefoto’s Gerard Joling’, Astroloog van de sterren (bij SBS), de nieuwe Moszcowicz,  Helderziende Opticien met Visie, Zakkenvuller, Groepsleider SOA’s, Spindoctor van een (in)sekteleider,  interim Medewerker Hondenpoepbeleid (echt!), Humanistische Beul / Leraar Effectief Stropdas Knopen voor Suïcidalen, (Trainee) Tuinkabouter met Ambitie en Talent, enthousiaste Johan Derksen Imitator, interim Manager Bottle Bank Busines, circusaapje, blindengeleidehond, et cetera.

Bij elkaar leverde dit om en nabij de 104,5 afwijzingen op. Erg vaak stond er als motivatie enkel “u / je valt niet binnen het gewenste profiel“. Geen idee wat ze daar precies mee bedoelen. Alleen voor de laatste twee genoemde voorbeelden kan ik mij er iets bij voorstellen.

Wellicht de grappigste en nog echt waar ook!

Vorige week reageerde ik – via de nationalevacaturebank.nl – op een functie voor ‘Acteur’ waarin je als voornaamste kwaliteiten “humor en creativiteit” moest bezitten. (Het hebben van acteertalent stond daarentegen niet expliciet als vereiste vermeld). Ik reageerde met een uitgebreide brief over mijn ervaring in stand-up comedy. En warempel kreeg ik gisteren een e-mail terug. Hierin stond het volgende:

“Beste Sijmen, Bedankt voor je reactie op onze vacature acteurs gezocht. Uit je motivatie blijkt dat je al veel ervaring hebt op gedaan in deze sector. Wij zijn op zoek naar kandidaten die een act als schoenenpoetser neer willen zetten. Je gaat verkleed als een schoenenpoetser met de daarbij horende make up en dito schoenenpoets kist. Je zult op een ludieke en grappige manier mensen hun schoenen gaan poetsen om ze zo enthousiast te maken voor deze schoenenpoets. De optredens zullen op verschillende data en in verschillende steden plaats vinden. Een optreden duurt circa 4 uur. Als je nog steeds interesse hebt, ontvang ik graag je cv per mail. (..)”

Het bovenstaande is letterlijk overgenomen (copy-paste) uit de e-mail. Toen ik het las schoot er tegelijkertijd een lach en een traan in mijn gezicht. Dit klinkt als het meest tragische baantje dat ooit is verzonnen. Misschien wel wat voor mij dus (of anders is het wellicht een kans voor de dakloze Bil van S.). Sowieso, zulk soort kinky verkleedpartijtjes vind ik gaaf. Of het nu als schoenpoetser, accountant, belastingadviseur of putjesschepper is. Het is altijd hilarisch..

Een ludieke schoenpoetssessie

Echter onder ‘op ludieke en grappige manier mensen hun schoenen poetsen’ versta ik bijvoorbeeld het volgende scenario: ik verzoek een zakenman, met maatschoenen en al, te gaan zitten voor een gratis ‘ludieke schoenpoetssessie’. Vervolgens hijs ik met veel lawaai een flinke fluim op uit mijn keel en neusholte, zodat een flinke groene klodder zoete meuk zich vermengd met speeksel, teneinde deze dikke specie – op een geestig geïmproviseerde wijze – over de schoen van de zakenman te rochelen. Daarna smeer ik het goed uit over de schoen met mijn authentieke schoenpoetsdoek (vooral leuk bij gaatjesschoenen) en zeg zoiets als: ‘Mijnheer, Koopt u heden Schoenpoets van Van Roggelen voor slechts weinig poen. Dan kunt uw vrouwlief het thuis nog eens dunnetjes over doen.’ Ik zie het al helemaal voor me.

Enfin, als ik nog reageer op deze vacature, dan hoop ik niet dat ze deze blog hebben gelezen. Groeten. Sijmster©

Of klik hier rechtsonder op ‘older entries’ voor andere komische weblogs, er zijn er namelijk nog veel meer!